İki haftadan fazla bir süredir karısı komadaydı. Korkunç kazadan sonra bir daha bilincini kazanamamıştı. Sadece makinelerle hayatta tutuluyordu. Doktorlar kocaya dürüst davrandılar: şans neredeyse yoktu. Acısını uzatmamak için onu yaşam destek makinelerinden ayırmayı düşünmek daha iyi olurdu.
Koca başını salladı ve çok çabuk kabul etti. Çünkü bu günü bekliyordu. Çok uzun zamandır bekliyordu.
Doktorların önünde mükemmel bir yas oyunu sergiledi: omuzlarını büktü, başını eğdi ve o kadar inandırıcı bir şekilde hıçkıra hıçkıra ağladı ki, genç bir hemşire gizlice gözyaşlarını sildi.
“Lütfen, en azından ona veda etmeme izin verin…” diye yalvardı titrek bir sesle. “Hayatımın aşkını kaybedeceğim…”
Doktorlar kabul etti.
Odaya yalnız girdi. Karısı yatakta hareketsiz yatıyordu. Huzurlu, neredeyse canlı görünüyordu—sanki sadece uyuyormuş gibi. Sadece boğazındaki tüp gerçeği ortaya koyuyordu.
Kocası yanına oturdu. Cam duvarın arkasındaki hemşirenin gözlerini ondan hiç ayırmadığını fark etti. Yaklaştı, şefkat taklidi yaptı, elini saçlarının arasından geçirdi, zorla döktüğü bir gözyaşını sildi.
Ve karısının kulağına yaklaşarak, ondan başka kimsenin duyamayacağı kadar alçak sesle fısıldadı:
“Sana en kaliteli tabutu sipariş edeceğim, canım…”
Sırıttı.
“Para zaten bende. Tüm paran artık benim.”
Doğruldu, ona son bir bakış attı ve odadan çıkmak üzereyken elindeki telefon titredi.
Bir mesaj. Kocası bunu okurken dehşete kapıldı ve neredeyse şoktan çığlık attı… DEVAMI SONRAKİ SYFADA..
