Saygın, başarılı, herkesin imrendiği bir adamla evliydim.
Ankara’daki şık evimizde, onun felçli babasıyla birlikte yaşıyorduk.
Kayınpederim Rauf Demir…
Konuşamıyordu.
Hareket edemiyordu.
Sadece bakabiliyor… ve nefes alıyordu.
Evliliğimizden önce Deniz bana çok net bir şart koymuştu.
“Ben evde yokken babamın odasına asla girmeyeceksin.
Onu yıkamayacak, üstünü değiştirmeyeceksin.
Bunun için özel bakıcımız var.
Babam kimsenin onu bu hâlde görmesini istemiyor.”
İtiraz etmek istemiştim.
“Ben onun geliniyim, yardım etmek istiyorum…” demiştim.
Ama Deniz sertti.
“Bu sözü bozarsan ailemiz yıkılır.”
Sevdiğim adamdı. Sustım.
İki yıl boyunca o odanın kapısından içeri adım bile atmadım.
Ta ki Deniz, üç günlük iş seyahati için İzmir’e gidene kadar…
İkinci gün bakıcıdan mesaj geldi.
“Motosiklet kazası geçirdim. Hastanedeyim. Bugün ve yarın gelemeyeceğim.”
Kalbim yerinden çıkacak gibi oldu.
Koşarak odaya girdim.
Kapıyı açar açmaz ağır bir koku çarptı yüzüme.
Rauf Bey kirliydi, rahatsızdı, gözleri çaresizlikle bana bakıyordu.
“Allah’ım…” dedim. “Onu bu hâlde bırakamam.”
Deniz’in öfkesini göze aldım.
Ilık su hazırladım.
Havlular… temiz kıyafetler…
Titreyen ellerimle ona yaklaştım.
“Merak etmeyin, buradayım… Kimse bu hâlde yalnız kalmamalı.”
Temizlerken biraz daha dikkatli olmak için üzerini açtığım anda…
Dünya durdu.
Nefesim kesildi.
Dizlerimin bağı çözüldü.
Göğsünün hemen altında, yan tarafında bir iz vardı.
Yanılması mümkün olmayan bir iz.
Çünkü…
Aynı iz çocukluğumdan beri benim bedenimde de vardı.
Unuttuğumu sandığım bir anı, zihnime balyoz gibi indi.
Yatağın kenarında dizlerimin üzerine çöktüm.
“Hayır… bu olamaz…” diye fısıldadım.
O anda Rauf Bey’in gözleri doldu.
Ve ilk kez… elimi hafifçe sıktı.
Sanki imkânsızı doğruluyordu.
Sanki bana şunu diyordu:
“Evet… sen o küçük kızsın.”
İşte o an anladım.
Bakımını yaptığım bu adam sadece kayınpederim değildi.
O, geçmişimin en karanlık sırrıyla doğrudan bağlantılıydı.
Ve Deniz eve döndüğünde…
Bu gerçek, her şeyi yerle bir edecekti. DEVAMI SONRAKİ SYFADA..
