Ferhat, sadece kirli, aç ve yiyecek isteyen bir evsiz gibi görünüyordu. Ancak o gece, hayatının tamamen değişeceği anlardan biriydi. O, bir milyonerin karşısına çıkmıştı; milyoner onu küçük düşürme fırsatını kaçırmadı ve dedi ki: “Yemek mi istiyorsun? O zaman bizim için şarkı söyle.” Seyirciler, bir fiyasko bekliyordu ama Ferhat sahneye çıktığında, en kuşkulu iş insanlarının bile tüyleri diken diken oldu. O gece, Ferhat’ın hayatı tamamen değişti.
Karanlıkta Umut
Şafak vaktinin soğuğu, Ferhat’ın yırtık hırkasını delip geçen buz gibi pençelerini zayıf tenine geçiriyordu. Henüz 10 yaşında olan Ferhat, bu sessiz düşmanı çok iyi tanıyordu. Kırılgan bedeninin kontrolü için her gece savaştığı amansız bir düşmandı bu soğuk.
Ferhat, yarı yıkık bir lastik tamirhanesinin altında, unutulmuş bir boşlukta, derme çatma sığınağının en karanlık köşesine büzülmüştü. Paslanmış demir kirişler arasında ıslık çalarak geçen keskin rüzgardan korunmaya çalışıyordu.
Yanındaki ince lekeli şiltede annesi Melike huzursuz uykusunda kıpırdanıyordu. Canan ise kuru öksürüğüyle şafak sessizliğini yırtıyordu. Her nöbet, beton duvarlar arasında yankılanıyor, Ferhat’ın yüreğini herhangi bir soğuktan daha keskin bir acıyla deliyordu.
DEVAMI SONRAKİ SYFADA..
