Kocamın hastaneye kaldırıldığı gece her şey bir anda oldu.
Ambulans sirenleri. Göz kamaştıran ışıklar. Doktorların “komplikasyon var” ve “hemen ameliyata almamız gerekiyor” sözleri.
Onu ameliyathanenin kapısına kadar götürdüm. Daha ileri gitmeme izin vermediler.
Saatler sonra doktor çıktı. Ameliyatın iyi geçtiğini ama kocamın uzun süre anestezi altında kalacağını söyledi.
Yoğun bakımda yatağının yanında oturup cihazların düzenli bip sesini dinledim.
Bir süre sonra hemşire, eve gidip birkaç eşya almamı söyledi — pijama, kişisel bakım ürünleri, telefon şarj aleti. Birkaç gün hastanede kalacaktı.
Benim arabam servisteydi, bu yüzden onun arabasını almam gerekiyordu.
Eve gittiğimde anahtarlarını hiçbir yerde bulamadım. Ne mutfak tezgâhında, ne vestiyerde, ne de ceketinin cebinde.
Yedek anahtarı bulmak için çekmeceleri karıştırmaya başladım.
Onun komodininin çekmecesine baktım — hani atmaya kıyamadığı eski fişlerin, bozuk paraların ve kabloların durduğu çekmeceye.
Orada küçük, yıpranmış bir cüzdan buldum. Günlük kullandığı cüzdan değildi, eski bir cüzdandı.
İçinde para yoktu.
Sadece birkaç anahtar vardı.
Ve bir tanesi dikkatimi çekti.
Üzerinde mahallemizdeki bir eşya deposuna ait plastik bir etiket vardı. Ünite numarası siyah kalemle yazılmıştı.
Kalbim sıkıştı.
31 yıllık evliliğimiz boyunca kocamın bir depo kiraladığından hiç söz edilmemişti. Bir kez bile.
Yedek araba anahtarını aldım.
Bir an duraksadım.
Sonra depo anahtarını da aldım.
Cüzdanı bulduğum gibi yerine koydum ve hastaneye geri döndüm.
Hâlâ uyuyordu. Hâlâ hiçbir şeyden habersizdi.
Bir süre elini tuttum. Yüzüne baktım.
Ve sonra, hayatımda hiç yapmayacağımı düşündüğüm bir şey yapmaya karar verdim.
Hastaneden çıkınca eve gitmek yerine, telefonuma deponun adresini yazdım.
Tesisin önüne geldiğimde, elim titreyerek anahtarı kilide soktum.
Kapıyı açtım…
Ve dizlerimin bağı çözüldü.. DEVAMI SONRAKİ SYFADA..
